Tiada tempat seperti rumah.
Maafkan saya, saya cuma...
Ini tak kena dengan saya.
Apa dia, Imogene?
Okay.
Saya tak tahu tentang awak, Ms. Rossi,
tapi saya takkan sesekali pulang ke rumah ladang yang teruk di Kansas.
Selepas melihat apa yang ada di Oz.
Maksud saya, ia tidak masuk akal.
- Kamu semua setuju dengan saya, kan? - Mmm-mmm.
Ia cara cerita itu tamat.
Ia klasik!
Ia agak dangkal, kalau awak tanya saya.
Saya tak tanya.
Boleh tak sekurang-kurangnya saya cadangkan dialog yang sesuai?
Tidak! Awak akan ikut dialog yang diberi
atau saya akan beri watak awak kepada Stacy!
Tiada tempat seperti rumah.
Rumah adalah sangat hebat!
Rumah adalah di mana hati berada!
Blah... Blah... Blah.
IMOGENE: Joe, saya perlukan teksi.
Tiada masalah.
- Ini Peter. Tinggalkan pesanan. -
IMOGENE: Hi, ini saya lagi.
Awak tak pulang ke rumah, jadi saya rasa kita jumpa di sana?
Uh, saya harap awak okay.
Hubungi saya.
Ini Peter. Tinggalkan pesanan.
IMOGENE: Hey, ini saya.
Sekiranya awak sampai dulu, boleh tunggu saya di luar?
Saya nak kita masuk bersama.
Oh, saya baru melepasi tempat di mana awak pegang tangan saya untuk pertama kali.
Tolong hubungi saya.
Hubungi saya.
Tak guna.
Ini Peter. Tinggalkan pesanan.
IMOGENE: Okay, saya baru sampai,
dan saya berjalan masuk. Awak dah sampai?
Saya di sini. Saya tetapkan telefon saya kepada gegaran.
Teks saya supaya saya boleh cari awak. Saya di sini. Bye.
- Hi. Imogene Duncan. - Mmm-hmm.
Dua tahun lalu, pemuda daripada Newark
Memecah masuk ke Muzium Whitney dengan memecahkan tingkap dengan bata.
Dia mahu melihat gambar.
Jenayah yang dia lakukan malam itu tiada kaitan dengan memecahkan tingkap,
Atau tinggal di New Jersey.
Ia mengenai menidakkan seseorang.
Hey, di mana awak?
Saya sibuk menjawab panggilan.
Dan sebab itu Where The Art ls Foundation ditubuhkan,
supaya tiada sesiapa perlu memecahkan tingkap lagi.
DARA: Idea itu terus datang kepada saya,
Apabila saya dan James sedang berbulan madu.
Dan saya sedar yang saya mahu jadi lebih daripada seorang isteri,
dan penulis, dan pereka dalaman.
Saya tahu, saya pun fikirkan perkara yang sama.
Tapi awak dah berkahwin ke?
Oh. Lebih kurang.
Kami tinggal bersama, dan bercakap mengenainya.
Keluarga Peter adalah orang Belanda.
Yeah, dan mereka adalah orang yang maju.
Mereka percaya akan penyatuan semangat, di mana jiwa bersatu.
Itu yang dia katakan kepada saya. Ia sangat romantik.
Macam orang homoseksual berkahwin dulu.
Oh, Saya dan Austen akan tubuhkan pertubuhan amal untuk itu.
Untuk orang homoseksual?
Adik dia adalah lesbian,
dan kami mahu terlibat.
- Hebat! - HANNAH: Wow!
Saya tak sedar dia lesbian.
GEORGINA: Saya tahu dia lesbian.
Maksud saya, saya pergi ke Spence.
Oh, saya dengar Andover ada banyak orang seperti mereka juga.
Yeah, saya tahu.
Bukan ke awak belajar di situ, Imogene?
Andover? Tak, itu Peter.
Jadi, di mana awak...
DARA: Dia daripada New Jersey.
SLOANE: Oh.
Saya suka arca Abe Lincoln itu.
Ia menakjubkan...
Dia tersengih.
Apa yang dia fikirkan?
Saya dah kenyang.
Mereka belanja habis-habisan malam ini. Ia menyeronokkan.
Malam ini buat saya sedar betapa bertuahnya kita.
Dan segala perkara indah yang kita tidak hargai.
Muzium, taman.
Bangunan berusia 100 tahun.
- Pokok-pokok... - Imogene,
Saya perlu pindah keluar.
Apa?
Saya dah pun mula mencari apartmen.
Apa yang awak cakapkan?
Saya boleh bantu sewa awak untuk beberapa bulan sehingga awak tahu apa perlu dibuat.
Awak serius? Peter!
Awak cakap jiwa kita bersatu. Awak cakap macam tu.
Saya beritahu orang awak cakap macam tu.
Ini bukan mengenai jiwa.
Ini mengenai sama ada dua orang benar-benar serasi.
Imogene? Libby mahu jumpa di pejabatnya.
Sekarang.
Itu keluarga awak?
Oh! Yeah. Keluarga saya.
- The Vineyard? - Setiap kali musim panas sejak saya dilahirkan.
Bagaimana dengan keluarga awak?
Um... saya membesar di kawasan Atlantic City, berdekatan pantai, jadi...
Setiap hari seperti musim panas, kan?
Tak, setiap hari tidak seperti musim panas.
Setiap hari seperti dipukul dengan objek kayu yang tumpul berulang-kali.
Apapun, saya panggil awak kerana saya membaca tulisan awak.
Dan, um, yeah, saya tak boleh serahkan kepada Dan.
Kenapa tidak?
Pertama sekali, kerana awak gelarkan Dames At Sea,
"Tidak penting, sekiranya tidak menyakitkan hati,
“ditambah dengan kekurangan persembahan dan sitkom murah."
Awak dah tontonnya? Kerana ia gambaran yang tepat.
Ia memenangi Tony.
Dan, awak tahu, sejujurnya, kami tak kisah mengenai pendapat awak.
Awak bukan pengulas.
Tugas awak adalah menggambarkan teater ini dalam lima ayat atau kurang dan buatkan ia kedengaran menarik.
Mungkin awak tak sedar yang saya memenangi Hollingsworth fellowship untuk penulisan skrip
atau New York Magazine letakkan saya dalam senarai penulis skrip untuk diperhatikan?
Saya tak sedar. Terima kasih kerana beritahu saya.
Sama-sama.
Okay.
Tentu sekali kami tak mahu menghalang kareer menulis awak yang cerah.
Jadi, uh...
Yeah.
Apa maksud "yeah"?
Yeah.
Awak boleh pergi.
Ini Peter.
Saya tahu saya tak patut hubungi awak sewaktu masa bekerja, tapi saya kehilangan kerja saya di majalah itu.
Dan saya...
melalui saat yang sukar sekarang.
Dan saya tahu ia bukan masalah awak, tapi...
Saya fikir mungkin awak boleh datang dan temani saya sebentar?
Imogene, saya...
- Saya bekerja. - Saya tahu, cuma...
Saya tak percayakan diri saya untuk bersendirian sekarang.
Apa? Apa maksud awak?
Saya takut sekiranya awak tak datang saya akan lakukan sesuatu terhadap diri saya.
Imogene.
Atau mungkin saya dah lakukannya.
Apa yang awak dah lakukan?
Peter...
Sekiranya awak sayang saya cakaplah awak akan datang. Tolonglah.
Baiklah.
IMOGENE: Selamat tinggal, dunia.
Hidup saya hanyalah kelipan cahaya sementara di dalam kegelapan.
Terlalu samar untuk menerangi bilik.
Dan lambat-laun ia akan terpadam.
Apabila angin penderitaan memadam cahaya saya,
syurga menyambut saya dalam dakapannya.
DARA: Imogene?
Hello?
Awak di sini ke?
Imogene, awak biarkan pintu awak terbuka.
Ada notis di pintu juga. Rasanya tuan rumah awak marahkan awak.
Imogene, saya singgah untuk ambil subang Cartier yang saya pinjamkan awak.
Imogene.
Oh tuhanku.
Hello? Imogene?
Imogene, boleh awak dengar?
Oh tuhanku. Oh tuhanku.
Oh tuhanku!
Oh tuhanku, Imogene.
Hello. Ayah?
Ayah, Dara ni.
Oh tuhanku, Ayah.
Imogene dah mati!
Tak. Dia baru mati.
Saya tak tahu macam mana nak periksa.
PETER: Imogene.
Imogene.
Oh tuhanku!
Dan Anugerah Tony untuk Layar Terbaik dimenangi oleh...
Imogene Duncan!
Saya meminati awak!
Tak. Saya meminati awak.
Terima kasih.
Terima kasih banyak. Oh tuhan!
Terlalu banyak orang yang saya mahu ucapkan terima kasih.
Tetapi yang paling penting adalah suami Belanda saya yang terbaik, Peter.
Saya akan mencintai awak selamanya. Atau patut saya cakap...
Untuk kesejuta kalinya, saya bukan betul-betul mahu bunuh diri.
Jadi, awak cakap awak tak mahu bersama semula dengan mendiang ayah awak untuk selamanya?
IMOGENE: Saya tak mahu mati, okay?
Masalahnya, awak menulis surat bunuh diri yang meyakinkan.
Betul ke?
Awak rasa ia bagus?
Di surat awak, awak bercakap mengenai mendiang bapa awak.
Berapa umur awak sewaktu dia meninggal dunia?
Saya serius, ini sia-sia.
Boleh awak ceritakan mengenai dia?
Dia adalah yang terbaik.
Lelaki paling bijak pernah saya jumpa.
Dia seperti George Clooney dalam kalangan bapa.
Bagaimana dengan ahli keluarga awak yang lain?
Uh... Mak saya tinggal di New Jersey dengan adik lelaki saya.
Dia ada masalah kawalan diri dan saya dah lama tak jumpa mereka.
Boleh awak terangkan simptom masalah kawalan ibu awak?
Biar saya fikir.
Beli 52 pasang kasut jeli dalam setahun.
Berjudi setiap hari. Menumpangkan orang yang tidak dikenali.
Muncul di mesyuarat ibu bapa dan guru dengan memakai serban.
Hari lahir saya dan adik lelaki saya berjarak 84 hari,
dan disebabkan masalah berjudi, dia tak mampu untuk beri parti secara berasingan kepada kami
Jadi kami perlu adakan parti hari lahir bersama.
Awak tahu tak macam mana rasanya untuk sambut hari lahir 84 hari lewat dari hari lahir sebenar,
kerana mak saya ada masalah kawalan diri?
Ia tidak rasa begitu bagus.
Tak, ia menyedihkan.
Yeah.
Saya okay.
Maksud saya, ia menyedihkan saya, tapi...
ZELDA: Pernah tak awak terima panggilan telefon yang penting ketika berbogel?
- Saya tak pernah. - Saya baru saja selesai mandi.
Dan tiba-tiba panggilan ini datang.
Kami telah mencari maklumat awak melalui rekod lama kenderaan awak, Mrs. Duncan.
Awak tahu mengenai tahanan 5150?
Uh... Ya, tapi saya pasti saya dah bayar saman tu. Okay?
Dan hakim putuskan bahawa yang kedua itu bukan salah saya.
Ini tiada kaitan dengan rekod memandu awak, Mrs. Duncan.
5150 bermakna kami bertanggungjawab untuk menahan seseorang yang boleh membahayakan diri mereka dalam tempoh 72 jam.
Tetapi, kami mengalami masalah kesesakan, dan ia memerlukan kami hanya menahan pesakit kritikal
Dan melepaskan yang lain, seperti anak awak kepada orang yang mereka sayang.
- Dia cakap dia sayang saya? - Tak.
Tapi kami ada pesakit kritikal yang perlukan katilnya.
Maksud awak orang yang terjun bangunan dan kerat anggota badan?
Perkara macam tu?
Kadang-kadang.
Boleh saya tanya awak soalan? Adakah ia buat awak sedih?
Uh, Pn. Duncan, sudikah awak bertanggungjawab
untuk keselamatan anak awak dalam temph 72 jam?
Saya perlu berada di suatu tempat nanti.
Tapi, ya. Sudah tentu.
Ada tak saya beritahu awak Gwyneth Paltrow mungkin akan datang ke pelancaran buku saya?
- Wow! Hebatnya. - Saya tahu!
PA ayah saya kenal semua orang.
Oh.
Saya akan kembali, saya perlu ambil ini.
Hi.
Ia malam yang menyedihkan.
Hello.
Imogene, dengar, saya tahu awak jangkakan teman lelaki awak,
dan kami dah cuba untuk...
Peter akan datang demi saya, okay?
Ya, saya pasti Peter ambil berat tentang awak,
tapi, saya dan ibu awak rasa perkara yang terbaik untuk awak sekarang...
Sebentar. Adakah awak baru cakap “ibu”?
adalah supaya awak berada dalam jagaan orang yang menyayangi awak sepenuhnya.
Jadi, ibu awak akan bawa pulang.
Hi, sayang.
IMOGENE: Awak tak boleh lakukan ini.
Dara! Dara! Beritahu mereka awak sayang saya sepenuhnya.
Apa?
IMOGENE: Saya tak boleh ikut dia. Tolong! Tolong!
Dara! Beritahu mereka saya boleh tinggal dengan awak sehingga Peter datang untuk saya!
Saya harap saya boleh tolong, tapi saya rasa rumah kami tidak sesuai untuk tetamu sekarang.
Apa?
- Awak tak boleh buat macam ni kepada saya! - Pegang dia!
Dara! Hubungi polis!
Imogene, ini akan buat perjalan pulang awak lebih menenangkan.
Sayang...
Seluar dalam awak kelihatan.
Mak?
Ketepi.
Berikan saya tuah.
- Rasa hebat! - Hey!
- Oh! - Apa yang awak buat di sini?
Jangan muncul macam tu.
Awak tinggalkan saya dalam kereta!
Mereka beritahu saya awak akan tidak sedarkan diri selama 6 jam.
Awak ambil saya tanpa kehendak saya.
Saya boleh buat awak ditangkap kerana menculik.
Imogene, mereka hubungi saya daripada hospital.
Mereka kata awak cuba bunuh diri dan mereka mahu kurung awak dengan pesakit skizofrenia.
Apa yang patut saya buat? Tinggalkan awak di situ?
Oh, dan ini lebih baik? Terjaga bersendirian di kawasan tempat letak kereta kasino?
Saya tiada beg tangan dan telefon bimbit
Tiada dompet. Tiada kad pengenalan. Tiada apa-apa.
Zelda, perempuan ini ganggu awak ke?
Oh, tak. Delancey, ini anak saya.
Awak tahu dia dalam senarai New York Times
bagi penulis skrip yang perlu diperhatikan...
Ia adalah New York Magazine!
Oh. Gembira bertemu dengan awak.
Saya nampak ibu awak dapat royal flush lebih banyak daripada orang lain.
Bagus.
ZELDA: Okay.
Awak fikir saya tak tahu kenapa awak lakukannya?
Saya ibu awak, okay. Saya tahu kenapa awak lakukannya.
Sesetengah lelaki akan tinggal.
Sesetengah lelaki akan pergi dan ia lebih baik untuk tahu sekarang.
Wow, mana awak dapat kata mutiara tu?
Di The Joy Behar Show.
Doktor beri saya baca surat awak. Ia amat bagus.
Sungguh.
Nampaknya saya patut jadi penulis surat bunuh diri profesional.
Oh, awak tak menulis skrip lagi?
Saya tak nak bercakap tentang ini.
Hey-
Mana awak pergi?
- Imogene?
Ew! Hello? Hi! Siapa awak?
Um... Saya Lee.
Siapa dia?
Lee, apa yang awak buat di bilik saya?
Sebenarnya, ini bilik saya.
Sejak bila?
Sejak Zelda sewakan kepada saya.
- Apa? - Imogene?
- Ralph! - Imogene, awak dah balik!
Oh, tuhanku.
Awak betul-betul dah balik! Awak di sini!
Wow, awak kelihatan berbeza.
Saya makan banyak spageti.
- Oh. - Jadi, awak akan bermalam di sini?
Tak, saya tak... Tak.
Kenapa mak sewakan bilik saya?
Duit pampasan dia dah habis.
Duit pampasan apa?
Kasut jeli dia masuk dalam eskalator di Oasis dan cederakan jari kaki dia.
Boleh saya dapat pelukan kedua?
MONICA: Ini sangat pelik.
LEE: Monica, tunggu.
Tak apa, dia...
IMOGENE: Mak!
ZELDA: Hello.
Okay, sebelum awak jadi menakutkan, biar saya jelaskan.
Macam mana awak boleh sewakan bilik saya kepada lelaki yang tak dikenali?
Sudah lama awak tak pulang.
Yeah. Apa yang dia cakap tu betul.
Mana barang saya? Awak buang semua barang saya?
Bertenang. Ia berada di bilik bawah tanah.
Jadi, apa sekarang? Saya tidur dengan awak sekarang?
Oh. Saya tak rasa boleh.
- IMOGENE: Kenapa tidak? - Bousche tidur di katil dia.
Apa?
Hey,saya boleh buat kubu cadar untuk awak macam sewaktu kita kecil dulu?
Boleh awak keluar sebentar?
BOUSCHE: Yeah.
ZELDA: Yeah?
Okay.
Imogene, ini teman lelaki saya. Dia tinggal dengan kami.
Dia dalam CIA.
Hi. George Bousche.
Gembira akhirnya bertemu awak.
George.
Nama awak George Bousche?
Sejujurnya, ia bukan nama saya.
Sebenarnya, ayah saya pembunuh upahan dan kami semua perlu tukar nama sebenar kami
Disebabkan insiden yang saya beritahu, tentang KGB.
IMOGENE: Jadi apa nama sebenar awak?
Oh, maafkan saya. Saya tak boleh beritahu awak.
- Saya pun tak tahu. - Tak.
Okay.
- Tiada siapa tahu. Okay. - Yeah.
Okay.
ZELDA: Awak akan pakai sesuatu yang elok, sayang?
Jadi, ada Mak beritahu berita baik?
Berita baik siapa?
Saya dapat gerai saya sendiri, satu blok daripada jeti.
- Yeah? - Yeah.
Seberang Angela's Pizza.
Di mana ia pernah berada. Sini.
IMOGENE: Oh.
- Ia hebat. - RALPH: Yeah.
- Tahniah! - Yep.
Tak, tak. Sila simpan.
Atau berikan kepada kawan.
Sesiapa yang awak rujukkan dapat cengkerang umang-umang percuma.
Tawaran yang bagus.
Awak nak datang dan lihat?
Oh.
Saya harap saya boleh. Tapi saya perlu pulang ke rumah.
Yeah, di bandar.
Awak patut lawat saya.
Kita boleh pergi ke Muzium Sejarah Semulajadi dan Akuarium.
RALPH: Yeah, ia terlalu jauh.
Yeah. Mungkin ia perkara yang bagus.
Saya suka berada di Ocean City.
Awak pun pernah suka juga dulu.
Yeah. Saya fikir New York adalah tempat yang lebih baik untuk saya.
Mmm. Okay.
Ini model asas kubu cadar awak.
Um...
Sekiranya awak mahu tambahan atau ciri-ciri keseIamatan, saya boleh lakukan esok
Tak, ia nampak selamat.
Yeah?
IMOGENE: Yeah, awak buat kerja yang bagus.
Um, baiklah.
Selamat malam, Imogene.
ZELDA: Sarapan, semua!
- Oh, Jesus! - Ow! Tuhan! Seseorang di sini!
Oh, tuhan. Maafkan saya!
Tuhan!
Hey, maafkan saya sebab tu.
Adik awak mahu kami tutup pintu kerana tandas mengalir.
Saya tak nampak apa-apa.
Okay. Awak patut ketuk sebagai langkah berjaga-jaga.
Rasanya kita dah seri.
Jadi, ia salah saya berjalan masuk sewaktu awak bermesra dengan teman wanita awak?
Sebab, hello, ini rumah saya.
Tapi awak tak tinggal di sini lagi.
Saya membesar di rumah ini.
Ia melebihi daripada apa sahaja yang awak buat di sini.
Apa yang awak buat di sini?
Apa dia?
Apa...
Kenapa awak kembali?
Saya tak rasa ia urusan awak, Lee.
Sekiranya awak nak bilik awak, tiada masalah.
Saya boleh tinggal di tempat lain.
Oh, sudah tentu awak boleh. Tapi saya nak buktikan yang saya tak tidur di katil budak lelaki 495 00:27:22,960 --> 00:27:25,847 yang kebersihan cadarnya adalah diragui.
- Pagi ini. - Apa?
Saya tukar cadar saya.
Hey-
Saya tak tahu macam mana nak cakap tentang ini dengar baik, jadi saya akan terus cakap sahaja.
Ralph, tutup telinga awak.
Adakah awak dipukul semalam?
Kenapa awak rasa macam tu?
Sebab ia kedengaran seperti itu.
- Saya betul ke? - Oh, tuhanku.
Tak. Saya betul, kan? Ugh!
Imogene, ia sangat menyeronokkan. Awak pernah cuba?
Yeah, mungkin sekali dua sewaktu dalam kehangatan asmara.
Tapi bukan berkali-kali dalam masa dua jam.
Sekiranya ia mengganggu awak, mungkin awak patut tutup pintu.
Oh, pintu cadar saya?
Awak patut bersyukur yang saya ada kehidupan seks yang hebat dengan George.
Atau awak lebih suka saya jadi macam perempuan hambar seperti Mitzi Mordler yang habiskan masa dengan anjing dia.
IMOGENE: Yeah. Itu. Mitzi, itu yang saya mahu.
ZELDA: Oh, tuhan.
BOUSCHE: Kopi dah sedia?
Di sana, Bubba.
Saya perlukannya selepas malam semalam.
Sekiranya Ayah masih hidup, dia akan malu melihat keadaan awak sekarang.
Dia dah mati?
Bila ia terjadi?
Tak, tiada apa-apa.
Apa?
Maksud saya, ya. Dia dah mati.
Dah lama dulu. Dia dah mati.
- Awak tahu tu. - Betul.
- Boleh saya buka sekarang? - Yeah.
Maaf.
Kenapa awak cakap tu?
Saya sangka awak dah beritahu mereka.
Tak! Awak tahu mereka tak tahu.
Tak?
Sesuatu seperti itu akan rosakkan hidup mereka.
Awak tak boleh biarkan mereka tahu tentang bapa mereka seorang...
Seorang apa?
Kedekut.
Ayah kedekut?
Oh, tuhan, yeah.
Awak tak ingat tentang kerusi hodoh yang berada di ruang tamu?
Dia tak benarkan saya beli kerusi yang saya mahu, jadi kami perlu beli kerusi di jualan garaj.
Awak menipu. Saya nampak! Saya nampak di mata awak.
Beritahu kami perkara sebenar.
Adakah Ayah bukan bapa kami?
Tak. Dia ayah awak.
- Apa maksud awak “dia ayah kami”? - ZELDA: Tak.
- Oh, tuhan. - RALPH: Mak?
Saya tak boleh. Saya tak boleh lakukan ini lagi.
- Tarik nafas. - ZELDA: Oh, tuhan.
Apa?
ZELDA: Baiklah.
Kami tak serasi, okay?
Dan dia mahu kembali belajar untuk dapatkan PhD.
Dan kami setuju tak mahu susahkan awak dengan penceraian dan hak penjagaan,
dan kami putuskan supaya kamu berdua tinggal dengan saya
dan kami akan beritahu kamu yang
Apa?
Dia dah mati.
Saya tak percaya ini. Ayah masih hidup?
Yeah.
Ibu mana yang beritahu anak dia yang bapa mereka telah mati sewaktu kolonoskopi rutin, demi apa?
Demi tak menyusahkan mereka?
Tak, ia merupakan situasi yang rumit, Imogene. Okay?
Saya cuba untuk lindungi kamu berdua.
Saya mahu kamu membesar rasa bagus mengenai diri sendiri.
Apa yang jadi dengan dia?
Seseorang beritahu dia menulis buku.
Oh, tunggu, Imogene.
Tunggu.
Apa yang awak nak buat?
Tunggu!
Imogene.
Immy, tunggu.
Ralph, adakah bot itu berada di situ semalam?
ZELDA: Imogene, tolonglah.
Imogene, sayang. Saya perlukan kereta saya hari ni.
Saya ada putaran percuma di Lucky Wheel!
Hey, tunggu. Sayang, tolonglah. Hey, buka pintu, okay?
Hadiahnya adalah pelayaran ke Jamaica! Kita boleh pergi bersama!
Hey...
Sayang, jangan bunuh diri disebabkan ini.
Saya sayang awak.
Oh, boleh saya bantu?
Saya harap.
Um, awak ada buku yang ditulis Maxwell P. Duncan?
P. Duncan. Mari cari.
Ia adalah "C", kan?
Ia adalah
Dan bukan
- Tak, ia - Oh.
Tak, maaf. Awak baru tekan
Awak betul. Maaf sebab itu.
- Okay. - D-U-N.
Oh, ada banyak Duncans.
P. Duncan. Maxwell P. Duncan.
Awak okay?
Ya. Terima kasih.
P. Duncan, itu dia. Kami ada satu buku.
Uh, mari lihat.
Di mana ia?
Di bahagian bukan fiksyen.
Hmm.
"Maxwell P. Duncan adalah pakar terkenal dunia dalam sejarah Amerika sewaktu era awal kolonial.
"Mr. Duncan pernah berucap di PBS dan NPR.
"Dia menetap di...
" Bandar New York."
Oh, tak, awak tidak.
Ketepi!
Saya nampak awak di cermin pandang belakang saya dan awak tak beri perhatian!
Awak sedang bersolek!
Saya tak bersolek! Nampak macam saya bersolek ke?
Awak perlu bayar untuk ini.
Beberapa calar. Apa perkara besarnya?
Maafkan saya, ini Porsche!
Encik, ia Boxster.
Kamu okay? Kamu menghalang laluan.
Tak, encik. Kami tak okay langsung.
Perempuan ini langgar saya sewaktu sedang bersolek.
Visor saya jatuh!
Boleh awak berdua tunjukkan lesen memandu, pendaftaran dan kad insuran?
Sudah tentu.
Ada masalah?
Okay. Pertama sekali, saya tidak bersolek!
Ocean City?
Imogene?
Imogene Duncan?
Yeah.
Ini saya, Rex Rinaldi.
Daripada sekolah tinggi.
T-Rex Rinaldi?
Awak tutor saya di kelas matematik.
Awak cakap awak tak boleh pergi homecoming sebab ia jatuh pada ulangtahu kematian bapa awak?
- Yeah. - Tentu!
IMOGENE: Okay, yeah.
Imogene Duncan!
Di sini saya.
Boleh kita buat ni?
- Saya ada tempat perlu saya pergi. - Yeah. Baiklah.
Bagus, terima kasih.
Awak ada awak punya?
Saya tinggal di Manhattan sekarang dan saya dah lama tak memandu.
Pejabat, saya perlu periksa nombor plat.
Uh, New Jersey.
- Umbrella-zero-alpha-eight-niner. - Hey, Rex?
Saya cuma nak cakap betapa berani dan tidak pentingkan diri awak atas apa yang awak lakukan.
Cuma semua penduduk...
REX: Dapat itu.
Uh, nampaknya kereta ini telah dilaporkan dicuri.
Oh, apa ini?
- Apa ini? - Encik, saya perlu suruh awak untuk simpan komen awak untuk diri sendiri.
Tak, ada kesilapan.
Ada kesilapan. Ini kereta ibu saya.
Okay? Dan dia pinjamkan kepada saya untuk melawat bapa saya.
Jadi ia tidak dicuri.
Baik.
Itu salah.
Saya sangka bapa awak dah meninggal?
Tak, dia pernah.
Saya baru dapat tahu hari ni. Saya sangka dia...
Dia tak meninggal.
REX: Saya faham.
Dia hidup bila awak perlukan.
Dan dia mati bila awak nak tinggalkan seseorang.
Tak! Ibu saya beritahu saya dia dah mati.
Dan sekarang, saya dapat tahu dia masih hidup.
Mengarut!
Dan saya bertaruh sekiranya saya ajak awak keluar minum, dia mungkin akan meninggal lagi, kan?
Saya harap ia takkan jadi macam tu.
Tapi memandangkan saya tak tahu keadaan dia, ia berkemungkinan.
- Duncan. - Apa?
Awak dah boleh keluar.
Mak awak gugurkan dakwaan.
IMOGENE: Oh, uh, berusaha di Kebangsaan.
ZELDA: Awak langgar Porsche?
Berhenti tukar subjek. Awak buat saya ditangkap.
Ia untuk kebaikan awak, okay?
Saya tahu betapa sedih awak dan bila awak tak pulang, Saya takut saya kena hentikan awak di landasan kereta api.
George beritahu saya cara terbaik untuk cari seseorang adalah tuduh mereka melakukan jenayah.
Itu yang mereka lakukan di CIA.
Macam mana penjara, Imogene?
Mengecewakan.
ZELDA: Saya tahu awak fikir saya rosakkan hidup awak,
Tapi pernah tak awak fikir dengan punyai bapa yang meninggal
Adalah lebih baik untuk awak berbanding bapa yang teruk?
IMOGENE: Teruk?
Dia tinggal di Bandar New York.
Dia pakar terkenal dunia dalam sejarah Amerika sewaktu era awal kolonial.
- Apa? - Dia berucap di 29 negara.
Dia ditemubual di NPR dan PBS.
Okay. Mungkin dia bertemu sesuatu kejayaan.
Sesuatu kejayaan?
Tapi ia tidak mengubah siapa dia sebenarnya.
- Itu buku Ayah? - Ya.
Ia bertajuk Mitos Hari Kesyukuran.
- Sebenarnya ia buku kedua bapa kita. - Hari Kesyukuran adalah mitos?
- Apa? - Yeah, dan juga benda lain.
Bapa awak tulis buku mengenai Hari Kesyukuran tak pernah berlaku?
IMOGENE: Yeah. Kita anggap ia sebagai hari cuti kebangsaan, tapi sebenarnya ia merupakan helah politik.
Ada dia cakap siapa cipta pai labu?
Jangan ketawa. Tak, ia tak cakap siapa cipta pai labu.
Maafkan saya, tapi saya tak terkejut.
Dia sentiasa nak rosakkan semua perkara yang menyeronokkan.
Oh, yeah, Ayah cuba rosakkan semuanya.
Ayah adalah seorang yang bijak dan berjaya dan selepas kami bertemu semula,
akan bantu saya dan akan sayangi saya,
dan tebus rasa malu selama bertahun saya tahan menjadi anak awak.
Oh, tuhanku. Awak ada alamat dia?
Apa? Tak.
Tapi saya akan dapatkannya. Dan kemudian saya akan ke sana.
Dan Ralph akan ikut saya.
Oh, tak, saya tak pergi melepasi jeti.
Imogene, ada banyak orang yang ada ibu lebih teruk berbanding awak.
Macam saya.
Dan satu hari nanti bila awak tua, awak akan pandang semula dan sedar.
Bila saya tua. Dan saya harap saya juga akan mati dalam 84 hari Ralph mati
supaya kami boleh buat pengebumian sekali.
ZELDA: Hey, sayang. Sayang, mari sini.
- Mari sini. - Apa?
Saya perlu beritahu awak sesuatu.
Kamu ikut?
Uh, awak masuk dulu. Buka TV.
Okay, sayang? Kami akan masuk sekejap lagi.
Saya tahu awak marah bila saya sambut hari lahir awak dengan Ralph bersama.
Tak. Sebenarnya saya suka adakan parti hari lahir dengan Ralph. Sungguh.
Ia merupakan memori paling indah saya.
Saya perlu lakukannya, okay?
Saya perlu adakan parti kamu berdua sekali, atau tiada siapa akan datang ke parti hari lahir Ralph.
Kawan-kawan awak adalah manusia.
Kawan-kawan dia adalah cicak atau ketam atau apa-apa saja.
Kita semua perlu berkorban demi Ralph.
Selamat malam.
IMOGENE: Ralph!
Uh, Eugenia.
Ada masa untuk Bousche?
Ia adalah Imogene.
Dengar, saya mahu bercakap dengan awak kerana saya risau.
Awak tak patut marahkan ibu awak.
Sungguh? Dan apa melayakkan awak untuk cakap macam tu, Memandangkan saya kenal awak hanya 40 jam?
Sebab dia dah lalui saat yang sukar.
- Dan dia sayangkan awak. - Tak. Sudah tentu.
Sebab itu dia buat saya ditangkap kerana mencuri kereta dan menipu mengenai bapa saya.
Kadang-kala maklumat perlu disimpan.
Okay, jangan terasa, tapi ini antara saya dan keluarga saya.
Saya sebahagia daripada keluarga awak sekarang.
Mungkin saya kelihatan muda untuk tugas ini, tetapi dalam tradisi samurai,
Bila seorang lelaki mencintai seorang perempuan, dia menjadi penjaga semangat bagi anaknya.
Jadi, awak samurai pula sekarang?
Oh, saya dah jadi samurai selama 25 tahun. Awak tak tahu tu?
Tak. Saya tak tahu. 25, wow.
- Masa yang lama. - Yeah.
Tapi terima kasih, saya rasa saya dan semangat saya baik-baik sahaja.
Awak pasti tentang itu?
Bukan itu yang saya rasa.
Saya rasakan tentangan.
Yeah. Sedikit.
Itu tepat.
RALPH: Apa kata laluannya?
Spuds McKenzie?
Spuds McKenzie.
RALPH: Awak boleh masuk.
IMOGENE: WOW!
Oh, wow, bilik awak...
Um...
Oh, baiknya awak, tapi saya rasa saya perlu pulangkan ini balik.
Kenapa awak tak nak dia?
Saya ada banyak perkara yang perlu dibuat sekarang.
Saya tak rasa saya boleh jadi mak ketam yang baik.
Mungkin awak boleh jadi kawan ketam dia.
Um... Yeah. Saya tak rasa saya boleh jadi kawan ketam yang baik juga.
Lagipun saya rasa dia rindukan awak. Lihat.
Mmm-hmm.
Hey, Ralph.
Awak ada duit yang boleh pinjamkan kepada saya?
Untuk apa?
Supaya saya boleh pulang ke New York. Dan bayar tuan rumah saya.
Dan cuba cari Ayah.
Awak nak saya cari Ayah, kan?
Tidak ke awak rasa elok sekiranya tidak kira di mana kita berada, kita telah berada di rumah?
Atau lebih tepat lagi, rasa selamat seperti berada di rumah sendiri, meskipun awak tidak berada di situ?
Uh, yeah. Tentu, yeah. Saya rasa.
Um...
Sini, duduk.
- Huh? Oh. - Duduk.
Sejak awal lagi,
Makhluk berperut lembut cemburu akan kebolehan makhluk bercengkerang untuk menjaga diri.
Tapi mereka tak perlu rasa cemburu lagi.
Saya buat ni.
- Sungguh? - Yeah.
Ia ada segala keperluan yang ada pada cengkerang biasa,
tapi, ini diperbuat daripada kaca fiber kalis peluru,
dan saya salutkan dengan plastik Cyber-Flexx.
Ia cukup selesa untuk digunakan dan juga mempunya Internet tanpa wayar.
Apa?
Saya namakannya “Cengkerang Manusia.”
Wow.
- Boleh saya? - Yeah, awak boleh sentuh.
Ia untuk apa?
Awak pakainya.
Dan sekiranya awak perlukan perlindungan atau mahu bersembunyi, awak hanya perlu berselindung di dalamnya.
Oh.
Ralph?
IMOGENE: Hey, Lee! Hey, tunggu.
Hey-
Tunggu! Hey, hey, hey, hey! Tunggu!
Bawa saya ke New York.
Tak nak.
Kenapa?
Sebab saya ada urusan perlu dibuat.
Baik. Baik. Jadi saya akan tinggal di sini dan bunuh diri dan semuanya akan jadi salah awak.
Dan saya akan sebut nama awak dalam surat yang saya mahir tulis.
Wow. Awak memang bersungguh.
Baiklah. Saya beritahu awak.
Sini.
- Kenapa awak bagi saya duit syiling? - Pilih.
Kewarasan saya jadi taruhan dan begini caranya awak mahu buat keputusan?
Yeah. Awak nak pilih atau saya patut pilih?
- Apa pilihan awak? - Ekor.
Ekor. Baiklah.
Sini mengharap.
Oh.
Awak tahu tak? Lupakannya.
Lupakan saja. Saya tak perlukan ini daripada si dungu periang...
"Periang"?
...siapa fikir ia kelakar menyeksa seseorang yang hampir mengalami gangguan mental,
yang betul-betul sengsara daripada kejutan hidupnya!
Boleh tak awak bertenang? Bawa bertenang.
Ia ekor.
Okay?
Awak akan ke New York.
Maafkan saya panggil awak dungu tadi.
Macam mana dengan periang?
Yeah. Itu pun, rasanya.
Dan terima kasih kerana lakukan ini untuk saya.
Sebenarnya, saya lakukannya demi diri saya sendiri.
Sebab sekarang saya boleh minta apa-apa saja dan awak perlu lakukannya.
Okay, saya tak bercadang untuk jumpa awak lagi, jadi, tak mengapa.
Kedengaran seperti satu rancangan.
Okay. Jadi, apa cerita awak?
Cerita saya? Um...
Saya membesar di Pennsylvania. Masuk kolej sewaktu 17 tahun.
Mana?
- Uh, Yale.
Awak tak pergi ke Yale.
Okay.
Saya tak pergi ke Yale.
Um...
Kemudian saya pindah ke Philly dan menyanyi dalam kugiran yang teruk.
Jadi pelayan untuk seketika.
Dan ada lelaki yang saya kenal ada ujibakat untuk persembahan di Kasino Oasis.
Saya ikut dia, dan seterusnya, saya dapat kerja itu.
Dia benci awak ke?
Tak. Saya tak rasa dia benci saya.
Saya akan benci awak.
Yeah, tapi awak benci semua orang.
LEE: Jadi, apa cerita awak?
Pernah dengar tentang Douglas J. Hollingsworth?
Setiap tahun dia akan anugerahkan seseorang $30,000 ribu untuk menulis skrip bagi teater yang akan dia terbitkan.
Dan pada 2004 dia pilih saya.
Dan dunia saya mula cerah.
Saya jumpa Dara, ahli lembaga.
Dia kenalkan saya kepada teman lelaki saya,
dan ia mula terasa seperti semuanya bermula.
Tapi bila saya cuba menulis, tiada apa yang keluar.
Jadi saya pergi membeli-belah dengan kawan-kawan saya dan juga melancong.
Dan apabila tiba masanya, tiada skrip yang dapat saya hasilkan.
Jadi kenapa tak selesaikan sesuatu sekarang?
Sebab tiada siapa peduli sekarang.
Ia dah tamat.
LEE: Awak bertuah kerana pulang ke New York.
Saya terfikir untuk paksa awak lihat persembahan saya esok sebagai balasan.
IMOGENE: Maaf, tapi saya takkan menyeberangi Hudson lagi.
Awak betul-betul rasa New York lebih baik?
Awak bergurau? New York ada segalanya.
Central Park, sewaktu bersalji.
Okay, yeah.
Bergdorf's.
Semua orang di sini berpakaian cantik dan bijak.
Seolah-olah mereka ada gaya, seperti,
" saya dah selesaikan teka silang kata New York Times guna pen."
Huh.
Wow, okay.
Bukan semuanya, tapi...
Hey, Joe, boleh saya dapatkan kunci ganti?
Saya hilang kunci saya.
Uh, Cik Duncan, saya tak boleh.
Saya takut saya tak boleh benarkan awak naik.
Apa maksud awak? Apa yang berlaku?
Awak patut cakap dengan En. Bill.
Apa?
Joe, itu apartmen saya. Semua barang saya di sana.
Saya perlu naik. Saya tinggal di sana!
Saya tak boleh. Awak perlu cakap dengan dia.
Maaf.
Mereka tak boleh buat macam tu. Tak mungkin ia sah.
Tak adil! Awak tak boleh secara rambang halau dan halang seseorang daripada masuk kediaman mereka sendiri.
Semata-mata kerana masalah kewangan.
Awak teks siapa?
Mak awak.
Beritahu dia yang awak okay.
Oh! Uh, dengar, bila kita tiba di kediaman Dara, uh, jangan kenalkan diri awak.
Biar saya lakukan.
Macam mana kalau saya tunggu di luar?
Okay. Saya akan kembali lagipun.
Hey, Dara, ini saya. Saya perlu bercakap dengan awak.
Ia Imogene.
Apa perlu saya buat?
- Hi. - Oh, awak di rumah!
Imogene. Saya ingat awak di New Jersey dengan keluarga awak?
Ya. Mujurnya, saya dilepaskan.
Boleh saya masuk?
Um... Kami tak berpakaian.
Oh, okay. Boleh awak pakai sesuatu?
Mungkin lebih baik kita cakap macam ni.
Awak apa khabar?
Hebat. Saya dapat tahu bapa saya masih hidup.
- Oh, tuhanku. - Saya tahu!
- Awak tahu dia di mana? - Ya.
Dia di New York. Dia berjaya. Dia tulis ini.
Um, apapun, saya tak boleh kembali ke New Jersey.
Dan tuan rumah saya tak benarkan saya masuk ke apartmen saya, Jadi...
Teruknya. Di mana awak mahu menginap?
JAMES: Dia tak boleh menginap di sini.
Um...
Saya harap mungkin saya boleh menginap rumah awak,
cuma sehingga saya dan Peter baiki hubungan kami,
atau saya jumpa bapa saya, mana-mana dulu.
JAMES: Tutup pintu!
Sejujurnya, saya tak kisah,
tapi James tak gemar orang tanpa hubungan darah tinggal dengan kami.
Saya takkan minta tolong awak melainkan ia kecemasan.
- Saya tiada tempat untuk pergi. - Saya tahu.
Dan saya betul-betul mahu berada di sisi awak sekarang,
dan sekiranya mengenai perkara lain saya akan setuju, tapi saya...
Saya janji saya takkan bawa masalah. Saya takkan bercakap langsung, saya janji.
JAMES: Dara!
Okay, maafkan saya. Saya perlu tutup pintu sekarang.
Dan saya faham sekiranya awak tak boleh datang ke majlis pelancaran buku.
Saya cuma nak awak fokus jadi lebih baik.
- Tapi itu... - Dan saya sayangkan awak sangat.
Tolong. Tolong. Tolong. Dara!
Oh, ia akan hujan lebat.
ZELDA: Oh, tuhanku.
Okay, bertahan, Bubba.
Pakai sut getah itu!
Hampir selesai.
- Masukkan tangan awak! - Kamu semua okay?
RALPH: Lampu! Lampu terpadam disebabkan ribut.
- Okay, sekiranya sesiapa memakai barang kemas atau perak, jauhkan diri daripada tingkap - Kenapa? Kenapa?
ZELDA: Kami sedang makan makanan Cina dengan garpu, dan dia menyala.
- Hampir letupkan rumah! - Kerana makanan Cina?
ZELDA: Tak, kerana besi.
Saya nak dapatkan lilin.
Dia pernah dipanah petir sebanyak tiga kali, membuatkan dia sebagai pengalir.
Beritahu dia apa itu pengalir.
Tak, saya tahu apa itu pengalir.
Okay. Okay.
Apa yang awak rasa?
BOUSCHE: Saya terasa seperti berada dalam pergerakan.
Awak tahu pergerakan kegelapan?
Berapa lama ia bertahan?
Ralph, bila awak bergerak menerusi dimensi lain, awak tak boleh ukur masa dengan cara biasa.
Okay. Hi.
Boleh tak awak bawa cerita awak ke bahagian lain rumah ni?
Tak, Imogene. Di sini pusatnya.
Satu-satunya tempat George rasa selamat.
Baiklah, sekarang habiskan cerita awak.
BOUSCHE: Tenaga elektrik dah menghilangkan seluruh bulu di tubuh saya.
Ia mengambil masa setahun setengah untuk untuk saya tumbuh bulu kening semula.
Penduduk kampung berusaha untuk menaikkan saya ke atas gajah,
Dan akhirnya, saya diisytiharkan mati.
Hi, ya. Boleh saya bercakap dengan M. Duncan?
BOUSCHE: Beg bimbit saya?
Mana beg bimbit saya?
Dalam almari, sayang, seperti biasa.
Adakah awak tahu sekiranya dia seorang penulis terkenal dunia dalam era awal kolonial?
Awak pasti awak tak mahu apa-apa untuk perjalanan?
IMOGENE: Tak, "kolonial"?
Tak.
Hello?
Saya tak nak dibebankan.
Tak. Saya perlu bergerak pantas.
Baiklah, jangan lupa untuk berhati-hati, Bubba.
Seseorang patut beritahu orang Rom itu.
Saya akan buat sesuatu untuk nanti. Apa yang awak nak?
Keju ayam belanda? Huh?
Tambah mayo?
BOUSCHE: Yeah. ZELDA: Hati-hati, Bubba.
Dia pergi mana?
Ralph, awak tahu awak tak boleh tanya tu. Ia adalah misi rahsia.
- Dia akan lakukan seks dengan perempuan lain. - ZELDA: Oh!
Jangan nak mulakan!
Mak, dia tu penipu.
Awak betul-betul percaya tentang perkara merepek CIA tu?
Maksud saya, dia beritahu kami dia seorang samurai yang merentas masa.
George tak menipu. Hidupnya terlalu menarik sehingga kedengaran dibuat-buat.
Sebab memang ia dibuat-buat!
Imogene. Um, boleh saya...
Dia tak menipu. Dia tak pernah tipu saya.
Awak buat apa-apa hari ni?
Uh, tak tahu. Kenapa?
Saya mahu tahu sekiranya awak boleh bantu saya dengan rancangan besar saya.
- Apa? Rancangan besar? - Yeah, ini.
Itu saya, okay?
- Ini akan jadi awak. - Uh-huh.
Dan awak akan lakukannya?
Awak akan lakukannya. Okay. Bagus. Okay.
RALPH: Itu dia. Itu dia di situ.
Itu dia. Jangan tengok.
Pandang saya.
Kami sepadan kan?
Awak pasti ini akan menjadi?
Macam mana kalau dia tahu kita bersaudara?
Macam mana itu akan berlaku?
Macam mana kalau dia lihat gambar?
Saya akan potong muka awak.
Imogene!Saya akan beri awak $20.
Tak, tak, tak, tak.
Beri saya nanti je.
Awak nak pergi sekarang?
Okay.
Hi.
Hey-
Boleh saya bantu?
Um, yeah, Ralph Duncan rujuk saya kepada awak.
- Oh, yeah? - Dia suruh saya lihat ekspresi berkelip awak.
Baiknya dia.
Hey-
Awak nak cuba?
Oh, saya tak...
Awak nak tengok-tengok dulu?
Meneliti. Tiada paksaan.
Jadi, awak nak tahu macam mana saya kenal Ralph?
Apa? Awak bersaudara atau sesuatu?
Ew! Ugh!
Geli. Saya tertarik dengan dia.
Sebab itu saya cakap begitu, sebab itu akan jadi pelik.
Oh. Jadi kamu berdua dah bersama?
Tak.
- Tapi saya ada berdoa tentangnya. Banyak kali. - Mmm-hmm.
Ada fantasi yang jelas.
Benda yang amat jelas.
Awak tahu, dia beri saya ketam.
Oh, awak cuba nak buat saya cemburu?
- Tak, tak bukan ketam jenis tu. - Tak, saya tahu.
Mari lihat.
Baik. Yeah. Uh-huh.
Oh, yeah. Comel.
Jadi, awak tahu apa ekspresi berkelip awak atau awak nak saya cuba periksa?
Oh, um...
Apa itu ekspresi berkelip?
Saya lebih suka anggap kelipan itu sebagai diri awak yang terserlah.
Ia seperti ekspresi bersinar dari dalam diri awak.
Oh. Saya tak pernah fikir macam tu.
Contohnya macam teman lelaki saya, dia meminati Jets kan?
Jadi dia selalu minta saya lukiskan satu di mukanya.
Awak ada teman lelaki?
Yeah. Jason DelPino.
- Kenapa, awak kenal dia? - Tak. Tak.
Baik, memandangkan awak tak tahu ekspresi berkelip awak,
saya akan serap tenaga awak seketika,
Dan dengan cara itu saya boleh lukis sesuatu yang menggambarkan diri awak sebenar.
Oh, saya boleh dapatkan kek cawan.
RALPH: Imogene, itu tak masuk akal.
Allyson, dia bercakap dengan saya bila kami bekerja.
Dan dia pernah tanya sama ada saya rasa dia cantik.
Saya rasa sekiranya dia tiada teman lelaki pasti dia berminat.
Sekiranya dia betul-betul minat pada saya, dia akan adakan hubungan sulit.
Mungkin Allyson bukan jenis yang boleh mengenal dan menghargai betapa istimewa dan unik diri awak.
Dia satu-satunya perempuan yang saya kenal selain Mak.
Mungkin tiba masanya awak patut pergi lebih jauh daripada jeti.
Cari pengalaman baru dan jumpa orang yang berkongsi minat yang sama.
Orang macam mana saya boleh berkongsi minat yang sama?
Mungkin Jacques Cousteau ada cucu atau sesiapa.
Saya tak tahu, tapi saya cuma katakan yang ada banyak perkara belum awak alami.
Awak betul-betul rasa ia berbaloi?
Kadang-kadang.
Jadi sekarang, kumpulan seterusnya akan menaikkan lagi semangat!
Bintang Amerika sebenar.
The... The... The... The...
Backstreet Boys!
EMCEE: The Backstreet Boys.
Hey-
Saya tak percaya awak datang. Apa pendapat awak?
Um...
ia menyeronokkan.
Awak nampak lain bersolek.
Itu bagus, saya rasa.
Saya tak nak ada muka yang nampak macam saya bersolek setiap masa kan?
Terima kasih kerana datang.
Saya hargainya.
Saya rasa awak menaikkan jumlah penonton kepada 19 orang.
Amat bagus.
Yeah. Tiada masalah. Saya terhutang budi. Jadi sekarang kita seri.
Selamanya.
Hey, Lee. Awak ikut kami?
LEE: Mungkin.
Saya harap.
Hey-
Okay, Britney Spears dan Christina Aguilera adalah orang yang sama?
Yeah, betul tu.
Saya dah agak!
Jadi, apa awak nak buat?
Saya mungkin akan pulang
dan cuba cari ayah saya lagi...
Dah pukul 11:00, awak pasti?
Awak patut ikut kami.
Ia kedengaran menyeronokkan. Tapi saya betul-betul kena pulang.
Dan saya tak mahu mak saya risau.
Wow.
Sungguh menyedihkan kerana awak seorang penulis dan itu alasan terbaik yang boleh awak fikirkan.
Baiklah, sejujurnya, saya tak rasa seperti nak keluar.
Lagipun saya tak minum dan kita tak cukup mengenali satu sama lain
untuk tahu sama ada kita akan berseronok bersama.
Dan kita daripada generasi berbeza.
Awak betul. Saya setuju dengan awak.
Maksud saya, agak pelik sekiranya kita keluar dan saya cakap perkara bodoh dan buat awak rasa malu bagi pihak saya dan kita tiada apa untuk dibualkan.
- Ia akan jadi teruk. - Yeah.
Saya bukan nak jadi negatif,
saya cuma nak cakap kemungkinan itu ada,
dan sekiranya kita tak mengakuinya kita dikira cuai.
Tak, saya setuju. Saya rasa ia cuai.
Saya rasa sekiranya kita lakukannya kita akan ambil risiko yang besar.
- Sudah tentu. - Saya setuju.
Okay.
Jumpa awak nanti.
Tapi sebenarnya saya tak peduli.
Maafkan saya tempat ini terlalu bising tapi itu petanda yang baik. Semua kawan saya ada di sini.
Hey!
- Awak nak menari? - Tak, terima kasih!
LEE: Hey
CHARLOTTE: Lihat. Siapa akhirnya datang.
Baiklah, ini Nick, itu Lucy,
Charlotte, Antonio, Sherry dan Veronica.
Semua, ini Imogene.
- Hello. - Yo!
Oh, tuhanku. Mak saya ada rompi yang sama!
Hebat.
Jadi, macam mana awak berdua kenal?
Uh, melalui keluarga dia.
Oh, dia makcik awak?
Tak.
Awak nak minum?
Charlotte, awak semua nak minum??
Awak nak air, soda, sesuatu?
Pellegrino.
Hey, Lee, saya nak Jack dan Coke sekarang, dan saya akan beritahu nanti.
Awak tahu, saya nak Long Island Iced Tea juga.
- Besar. - Oh.
Saya ingat awak tak minum?
Cepatlah. Awak dengar apa dia kata.
Dapatkan dia alkohol.
Yeah, awak dengar apa dia kata. Dapatkan dia alkohol.
Um... Okay, bagus.
Baik.
Tempat ini ada lampu yang gila.
IMOGENE: Saya rasa macam berapi, tapi fikiran saya amat perlahan.
Macam mana nak hentikannya?
Minum lagi.
Okay, mari menari. Mari.
- Saya tak mahu menari di sini - Mari.
Saya tak suka lagu ni.
Saya perlu minum lagi.
Semua sangat baik.
Saya tahu kan?
Dan saya lupa lepak dengan orang biasa boleh jadi begitu menyeronokkan.
Saya rasa saya nak besarkan kalangan sosial saya dan dapatkan kuku akrilik atau sesuatu.
Tak, tak. Bukan kuku akrilik.
Okay, serius.
- Awak pergi ke Yale? - Yeah.
Saya betul-betul pergi. Saya pergi ke Yale.
Okay awak belajar apa?
Saya major dalam muzik dan sejarah Perancis.
Dan pada tahun senior saya seorang Whiffenpoof.
- Apa? - Awak tak pernah dengar tentang Whiffenpoofs.
Itu bukan... awak mereka-reka kumpulan.
Awak tak pernah dengar tentang Whiffenpoofs?
Tak, itu bukan perkara betul!
Itu betul... Baiklah.
Okay, saya salah lirik, tapi ia tak penting.
Ia lebih baik dengan sarung tangan dan tuksedo.
- Saya nak naik. - Oh!
Saya faham. Sangat kelakar. Oh!
Okay.
Saya akan jatuh kalau saya tak berdiri atas tu.
Awak kena duduk.
Awak sangat bagus!
Betul. Awak penyanyi yang baik.
Kenapa awak bekerja di tempat yang teruk tu?
Sebab tempat yang teruk tu bayar saya.
Saya rasa awak patut jadi terkenal.
Saya rasa awak patut jadi terkenal juga.
Betul.
Saya hampir.
Lebih kurang.
Tiada siapa suruh awak berhenti menulis.
Saya rasa awak bagus seperti dulu.
Awak tak tahu apa yang awak cakapkan.
Sebenarnya, saya tahu.
Saya tahu apa yang saya cakap sebab saya jumpa lubang rahsia awak.
- Apa dia? - Yeah, lubang rahsia awak.
Belakang meja, dalam dinding bilik awak.
Saya sedang berkemas dan jumpa tulisan awak.
Apa? Awak jumpa lubang rahsia saya dan baca tulisan saya tanpa tanya saya?
- Saya cuba nak lihat apa ia sebenarnya. - Itu peribadi.
- Maafkan saya. - Awak tak boleh baca barang orang yang disimpan dalam dinding.
Sekiranya ia dalam dinding, bermakna jangan baca.
Okay, bertenang. Dengar saya cakap.
Saya cuma melihat dan akhirnya berjaga sepanjang malam
baca kisah mengenai awak menjadi seorang perempuan.
Apa tajuknya?
Imogene’s Period.
Adakah ia bagus?
Yeah.
Ia amat bagus.
Saya sukakannya.
Saya rasa awak dilahirkan untuk jadi penulis.
Tunggu.
Adakah cadar awak bersih?
Apa maksud awak?
Awak lakukan seks di atasnya?
- Hanya dengan diri sendiri. - Ew.
Ia rasa bagus.
Di mana awak...
Saya rasa macam nak mati.
Saya rasa sebab awak pening kerana mabuk.
Untuk berapa lama?
Saya tak tahu.
Kadang-kala ia membantu kalau awak makan McDonald's.
- Jesus. - Bousche tak pulang ke rumah.
Uh... Tunggu. Apa?
Dia keluar pagi semalam.
Saya buatkan dia sandwich dan dia tak pulang.
- Ada dia cakap dia pergi mana? - ZELDA: Apa?
IMOGENE: Oh, tuhan. Suara awak seperti pisau menusuk kepala saya.
Imogene?
Oh!
Kamu berdua lakukan seks?
Terima kasih.
Um, dengar, uh...
Hari ni hari apa?
Khamis.
Celaka! Oh, tuhanku!
Parti buku Dara!
Untuk penjelasan, ini perempuan yang tak benarkan awak masuk ke apartmen dia kan?
Sekiranya saya tak pergi malam ni, orang akan bercakap mengenai keadaan mental saya dan apa yang telah berlaku.
Dan saya perlu pergi ke sana untuk buktikan kepada mereka bahawa saya waras dan saya masih dalam kawalan.
- Baiklah, mari pergi. - Apa?
Yeah, saya bawa awak.
Maksud awak, sebagai teman saya?
Uh, teman palsu.
Lihat rupa awak.
Selepas awak.
Tunggu!
Saya ikut kamu berdua.
Apa?
Mak kata awak pergi ke New York.
Awak tahu ia melepasi jeti kan?
Saya rasa saya dah sedia.
Awak tahu macam mana nak kembali?
Ya, sebab tu saya ada jam GPS.
Saya akan jumpa awak di sini, 45.2 darjah utara by 79.3 darjah barat.
Pada 7:30.
Awak pasti awak nak bawa benda cengkerang tu dengan awak?
Tempat mana lagi lebih baik untuk cuba ia selain daripada Bandar New York?
- Semoga berjaya. - Terima kasih.
- Hati-hati. - Yeah.
IMOGENE: Hati-hati ke mana awak pergi.
Dia akan okay.
RALPH: Yeah.
Oh!
Ow!
LEE: "I Found the One."
Awak dah baca?
Saya tolong tuliskannya.
Jadi, ia mesti bagus.
Tak penting. Pakcik dia milik syarikat penerbitan, jadi...
Hmm. Nepotisme biasa.
- Hi. - Hi, apa khabar?
Hey! Saya bercakap dengan awak.
Apa ada di dalamnya?
- Saya yang... saya masuk di dalamnya. - Apa?
- Oh, tuhanku! - Hey semua!
Imogene! Satu kejutan!
Itu pakaian yang menarik.
Saya tak faham kenapa kedatangan saya adalah satu kejutan,
saya dah sahkan lebih sebulan lepas.
Sudah tentu!
Kami cuma risau yang awak takkan datang malam ni.
- Tapi awak datang. - Yay!
Ia amat hebat.
Saya akan ke bar.
Long Island Iced Tea?
Sangat kelakar.
Jadi, semua orang di sini?
HANNAH: Ya. Semua orang.
Anabelle dan George sedang bercakap dengan David Sedaris.
Dan saya rasa saya nampak Peter.
Tunggu. Apa?
- Oh. - Peter di sini?
Tak, sebenarnya saya baru nampak dia...
Tak.
IMOGENE: Oh, tuhanku, itu dia. Dia di sini.
Saya terlupa!
IMOGENE: Peter?
- Oh! - Imogene.
Mereka cakap awak takkan berada di sini malam ni.
Saya hampir mati dan awak tak nak bercakap dengan saya lagi?
Mereka tak benarkan awak ke taman untuk merokok, boleh awak percaya ni?
Saya tak, itu...
- Itu teruk. - Hello.
Ini soda pahit.
Ia bagus untuk perut awak.
IMOGENE: Awak bergurau?
Macam mana awak boleh tinggal dengan seseorang dan muncul di parti kawan dengan seorang model rambang!
- Rambang apa? - Bagi saya masa sekejap.
Dia tak rambang, okay?
Ibu bapa kami bercuti bersama di Provence.
Awak takkan kisah kalau saya mati kan?
Oh, tuhanku. Awak akan gembira.
Saya takkan gembira kalau awak mati, okay?
Sebab tu saya minta Dara periksa awak.
Tungggu. Apa?
Hey!
Hi. WOW.
Awak tahu Peter takkan datang dan awak tak beritahu saya?
Macam mana awak boleh buat macam tu?
MAN: Awak Imogene Duncan?
Yeah.
Ralph, awak okay? Apa yang berlaku?
Awak kenal lelaki ni?
Dia adik saya.
Tolong jauhkan dia dari jalan.
Dia hampir sampai ke Gitmo.
Apa sampah yang dia bawa ke parti saya tu?
Ini adalah replika rangka luar buatan manusia yang direka dan dibina oleh dia sendiri.
Di mana lebih daripada saya boleh cakap pada awak!
Okay.
Tak, jangan pergi.
Kenapa awak tak jujur dengan saya?
Sebab kalau saya buat macam tu ia akan jadi kerja sepenuh masa, kan, Imogene?
- Apa maksud tu? - Imogene, sudahlah.
Saya rasa maksud Dara adalah kadang-kala awak kelihatan sedih.
Tak, Hannah. Bukan itu maksud saya.
Awak kena hati-hati dengan cara bercakap awak,
sebab satu-satunya sebab awak di sini sekarang,
dan kenal semua orang di sini adalah disebabkan saya.
Dan awak hidup di dunia fantasi sekiranya awak fikir awak sesuai berada di sini.
Dan sekarang dia akan menangis.
Lekas, Imogene. Masuk dalam ni.
- Masuk dalam cengkerang. - Tak mengapa, Ralph.
Awak tak menulis pun buku awak sendiri.
Macam saya kisah apa awak fikir? Saya tak tahu macam mana awak boleh masuk ke sini.
Saya datang dengan Imogene.
Maafkan saya sebab ini. Macam yang awak lihat, kepalanya tak betul. Dia perlukan bantuan.
Imogene, tunggu.
Awak nampak besar dalam pakaian tu.
Pergi mampus!
Dapat itu daripada Chinatown.
Imogene?
Awak okay?
Seolah-olah...
Awak habiskan masa memandang satu benda.
Dan kemudian, satu hari semuanya muncul dan di situ awak. Saya ni satu jenaka.
Tak, mereka tu orang yang teruk.
Awak fikir saya tak pernah berhadapan dengan orang macam tu?
Saya dikerumuni semua benda bodoh tu sepanjang masa saya di kolej.
Saya tak sabar nak keluar.
Sekurang-kurangnya, awak ada tempat untuk dituju.
834 Sutton Place. New York, New York, 10021.
Ayah tinggal di situ.
Terima kasih.
Tiada masalah. Saya tak kisah memandu.
Tak. Maksud saya, terima kasih.
Oh.
Sudah tentu.
Semoga berjaya.
RALPH: Hi. Kami di sini untuk jumpa Maxwell P. Duncan.
Dan siapa awak?
Anak-anak dia.
Sila tunggu sebentar.
MAN: Macam mana kamu boleh dapat tahu saya masih hidup?
2 minggu selepas awak meninggal, saya nampak awak beli ubat gigi di A&P.
Dan bila saya berumur 21 tahun, saya upah penyiasat persendirian dengan duit hari lahir saya.
Jadi, awak dah tahu selama ni?
Ya, tuan.
Tapi awak tak cuba hubungi saya.
Saya menunggu kakak saya pulang ke rumah.
Silakan naik.
Boleh awak tolong tengokkan untuk saya?
Awak rasa kita patut berpelukan?
Tentu.
- Ibu awak tahu awak di sini? - Tak.
Dia marah dengan awak. Dia tak mahu kami datang.
Oh, cantiknya.
Ini Joseph Kato?
Oh, ya, betul.
Ia berada dalam keluarga isteri saya selama bertahun.
Oh, ya, Virginia. Mereka adalah anak-anak saya.
Ini Imogene.
Gembira jumpa awak.
Dan ini...
- Ini Ralph. - Ralph.
- Hello. - Hello, Ralph.
Awak tahu yang kami hidup?
Sebenarnya, tak.
Okay.
Saya boleh dapatkan untuk awak kalau awak nak.
Ya.
Awak ada anak bersama?
VIRGINIA: Tak. Kami tak boleh.
Saya ada masalah.
Masalah apa?
Virginia berada dalam lembaga di Guggenheim.
Oh, saya minat Guggenheim.
Saya pernah lihat pameran Kandinsky di sana sebanyak tiga kali.
Saya baca buku awak mengenai orang agararia America, dan saya taktahu bahawa Penziarah adalah alkoholik.
Oh, ya. Ya, ia benar.
Mereka lebih suka rasa bir berbanding air,
dan menyumbang kepada legasi mereka sebagai peliwat mabuk.
Awak tahu siapa cipta pai labu?
Oh, saya percaya ia... ia adalah Penziarah.
Jadi peliwat mencipta pai labu?
Mengikut bukti.
Tapi ia ada imej yang baik, pai labu.
- Ralph. - ia sedap.
Apa kata kamu ceritakan tentang diri kamu?
Baiklah. Nama saya Ralph Duncan,
saya seorang pereka.
Fokus utama saya adalah sains fizikal ketahanan diri.
Berdasarkan rangka luar cengkerang.
Imogene, apa kata awak cerita tentang diri awak?
Imogene Duncan tiada siapa untuk dikahwini.
Dia tiada tempat tinggal sekarang.
Dan semua barang dia telah tiada, kecuali barang bodoh ini.
Tapi dia pernah menjadi seorang penulis.
Dan apa yang dia tulis?
Dia boleh menulis benda yang boleh menipu orang untuk berfikir bahawa dia berbakat.
Sehingga mereka sedar bahawa saya tiada apa-apa.
Ada rasa yang sangat pelik dalam sup ini.
Dan saya tak dapat fikirkannya.
Kayu manis?
Tak. Ia herba.
Saya akan berbaring untuk dua minit. Maafkan saya.
Kunyit?
Ia sangat menyedihkan. Sudah berapa lama dia ada masalah minum?
Dua hari. 1601
Sewaktu saya jumpa ibu awak, saya rasa dia merupakan orang paling seksi pernah saya lihat.
Dia berada di atas pentas sedang menari sambil memakai kostum.
Awak nak cakap yang Mak adalah penari bogel?
Waktu dulu mereka digelar penari Go-Go.
Dan saya tak pernah lihat orang macam dia.
Dia berumur 19 tahun dan keluar daripada kolej.
Saya baru saja keluar daripada askar
bila kami berkahwin, dia mengandung dan dia tidak pernah tanya pada saya.
Saya mula tertanya sama ada saya cintakan dia atau tidak.
Saya baru 21 tahun!
Boleh awak faham perasaan saya?
Awak tak gembira dengan dia?
Saya dah cuba. Tapi tiada apa yang boleh dilakukan.
Dia mahu Ocean City, dan saya perlu lebih daripada itu.
Kenapa awak tak bawa kami dengan awak?
Macam mana kalau saya mengembara?
Awak akan membesar bencikan saya.
Dan itu takkan adil bagi kita.
Jadi, awak fikir ia adil untuk anggap kami tak wujud?
Bukan ke awak lebih sayangkan saya macam tu?
Awak tak rindukan kami?
Awak masih kecil, saya tak berapa kenal awak.
Bukannya awak dah menjadi betul-betul manusia.
Secara jujurnya, boleh awak cakap awak kenal saya dulu?
Awak bapa saya.
Saya tahu saya sayangkan awak.
Yeah, awak mesti akui yang ibu awak agak,
Dia ada keanehannya sendiri,
tapi ia tak mudah untuk dia menjaga Ralph seorang diri.
Saya nak cakap sesuatu pada awak.
Boleh awak lihat saya?
Jelas sekali saya bukan bapa yang benar.
Dan saya dapat lihat kesan buruknya terhadap awak sebagai seorang perempuan.
Jadi, biar saya bantu awak sekarang. Berapa banyak duit awak perlukan?
Kalau awak boleh percaya, awak sebenarnya mengingatkan saya akan diri saya sendiri.
Jadi, rasanya membantu awak seperti saya membantu diri sendiri kan?
Boleh awak beritahu saya di mana bilik air terdekat?
Ya, di hujung jalan. Pintu kedua di kanan awak.
- Maafkan saya. - Mmm-hmm.
RALPH: Saya dah pukul benda ini dengan kayu dan batu.
Saya sudah uji dengan angin.
Mari, Ralph, mari pergi.
- Kita pulang ke rumah. - Apa?
Tak, saya nak tunjukkan kepada Ayah.
Awak boleh tunjuk dia lain kali. Okay?
Apa? Tak, saya nak buat sekarang.
Awak tak boleh buat sekarang sebab kita nak pergi.
Kenapa kita nak pergi?
IMOGENE: Sebab dah tiba masanya untuk pergi, Ralph.
Dia tak nak tengok ke?
IMOGENE: Tak.
Dia tak nak tengok.
Awak nak cakap tentangnya?
Bubba?
LEE: Hey. Cuma kami.
Apa jadi pada awak?
Ayah seorang yang tak guna.
Awak jumpa dia?
Tunggu.
Awak cengkerang yang bodoh!
Sayang.
- Awak nak makan apa-apa? - Tak nak!
Imogene?
Sayang.
Saya faham kenapa awak lakukannya.
Saya faham kenapa awak menipu.
Sayang. Beritahu saya apa yang berlaku.
Ia mengecewakan.
Seperti yang awak ramalkan.
Awak tahu, ada satu pepatah dalam tradisi samurai.
Bousche ajar saya.
Sesuatu seperti,
"Kadang-kala awak perlu melihat ular di dalam semak untuk tahu ia betul-betul berada di situ. "
Mungkin saya silap.
Mungkin awak patut lihat ular itu.
Itu cara awak minta maaf?
Sekiranya saya cakap saya minta maaf, saya risau awak akan marah
dan menjerit pada saya kerana rosakkan hidup awak.
Dan saya akan rasa teruk.
Saya tak boleh nak menang dengan awak, Imogene.
Mungkin awak tak perlu risau kali ini dan ucapkan saja, dan lihat apa yang berlaku?
Baiklah.
Um...
Saya minta maaf kerana menipu awak.
Walaupun ia untuk kebaikan awak sendiri.
Dan sekarang awak boleh tahu saya betul kerana melakukannya.
- Terima kasih. - Okay.
Itu pun kaki sirip saya.
Oh, tuhan. Saya dah lama cari ni.
Saya harap yang lagi satu masih ada di bonet saya.
BOUSCHE: Hello! Ada sesiapa di rumah?
Oh, tuhanku. George! Dia dah pulang!
Saya tahu dia akan pulang!
Sayang?
Oh, tuhanku!
Oh, tuhanku, sayang.
Saya risau ada sesuatu berlaku kepada awak.
Sandwic saya dah siap?
Sudah tentu, sayang.
Saya ambil untuk awak.
BOUSCHE: Macam mana dengan epal tu, Lee?
ZELDA: Awak nak kerepek kentang?
MAN: Krim masam dan bawang?
LEE: Oh, tuhanku!
ZELDA: Sayang!
Armando.
Jangan sesekali fikirkannya.
Jangan tembak. Kami akan bekerjasama, okay?
Nah.
Jangan tembak.
Semua orang ke sana!
LEE: Awak ada pistol?
Jadi, Kala Jengking Merah menolak untuk bersara.
Apa kejadah yang awak cakap?
RALPH: Mak?
ARMANDO: Datang lebih rapat, awak mati!
Tak, sayang!
Macam mana awak cari saya?
Kita dirompak, beri saja dia beg tangan awak.
Beg bimbit berada dalam almari di sana.
Itu apa yang awak nak, kan?
Siapa awak sebenarnya?
Cik, dapatkan saya beg bimbit itu.
BOUSCHE: Awak masih memintas Antwerp, kan?
Awak betul-betul rasa ada permainan untuk dimenangi di sini?
ARMANDO: Jangan cuba berlagak hero.
Lepaskan mereka dan bunuh saya. Mereka tak tahu apa-apa.
Oh, awak betul.
Kecuali mereka tahu rupa saya. Jenis pistol yang saya miliki.
Mungkin saya patut beri mereka alamat saya sekali,
jadi selepas saya bunuh mereka,
mereka boleh hantar saya poskad daripada neraka!
Apa kejadah?
LEE:Ambil pistol tu!
Berita gempar di Ocean City malam ini,
di mana polis menahan pembunuh upahan anatarbangsa
kerana menahan perisik kerajaan dan keluarganya.
Walaubagaimanapun, serangan telah dihalang
bila seorang ahli keluarga menggunakan peralatan dikenali sebagai Cengkerang Manusia...
- Yo. - ...untuk mengalahkan penawan mereka.
Hey, diam. Diam!
Michelle Connors secara langsung sekarang di tempat kejadian.
Saya kenal lelaki ni.
Hi, Paul. Saya di sini dengan salah seorang mangsa, Ralph Duncan,
juga merupakan pereka Cengkerang Manusia.
Oh, celaka.
Saya yang mereka Cengkerang Manusia,
Yang merupakan pelindung bagi tubuh,
tapi sebenarnya kakak saya yang menyelamatkan keluarga kami.
ZELDA: Hey, kamu semua nak dapatkan gambar kami di sini?
Hello. Hey, sayang.
Jadi beritahu kami tentang cengkerang tu.
Ya, Michelle, saya akan ceritakan tentang cengkerang itu kepada awak.
Cengkerang ini adalah rekaan saya...
ZELDA: Jadi dia bawa saya dengan dia kan?
Dan mereka ada mesin ni yang boleh beri awak menang sekeping emas $20.
Dan pada cubaan ketiga, ia terkena.
Jadi di situ saya, bercakap mengenai benda yang akan saya beli.
Dan datuk saya hentikan saya dan kata,
"Oh, tak, saya takkan boleh belanjakannya kerana..."
Um...
Oh, celaka, apa dia kata?
Mak, lekas.
Baik, baik, baik.
Dia cakap,
" Saya takkan boleh belanjakannya kerana selagi ia ada di dalam poket saya, saya sentiasa akan menjadi pemenang.”
Jadi saya simpankannya.
Awak berikannya kepada saya?
Kita kena simpankannya dalam keluarga.
Mak.
Hidup adalah cahaya yang berkelip seketika.
Kadang-kala kegelapan adalah datang dengan sendiri.
Dan dengan menuduh anak awak melakukan jenayah mungkin memang cara yang terbaik untuk mencarinya.
Itu pun posternya. Sini semua.
Semua orang masuk ke dalam limo. Bintang rock selepas persembahan yang hebat.
Itu dia Bousche!
Saya akan rampas ini.
Itu telefon saya.
Tidak boleh ada sebarang bukti fizikal kewujudan saya.
Sekiranya awak beri nombor awak, saya akan berbincang dengan The Times mengenai artikel sisipan.
- Sungguh? - Maafkan saya.
Apapun, ini Whit Stillman, penulis dan pengarah hebat.
Gembira jumpa awak. Saya suka sangat teater itu.
Saya ada soalan mengenainya.
- Awak ada masa? - Imogene!
Lekaslah. Kita bayar ikut jam ni.
Um, maafkan saya. Saya kena pergi.
Keluarga saya menunggu saya. Saya kena pergi.
Semua! Tiga!
Dua, satu!